• Joëlle, een grote kleine vriendin

    by  • 1 September, 2003 • Uncategorized • 1 Comment

    joelle en bram.jpgFor all you English speaking fans: this is in Dutch so that a very special little person can read this too. Voor diegenen onder jullie die Joëlle niet kennen, even voorstellen: Joëlle is onze trouwste (je zou kunnen zeggen”hardnekkigste”) fan in Nederland (op de foto hiernaast is Joëlle degene die geen gekke bekken trekt, samen met haar broer Bram). Ze is eigenlijk (een beetje) Belgisch want ze is geboren in Hees, Vlijtingen, toen Paul en Pauline daar woonden. Het eerste jaar van haar leventje waren wij zo’n beetje de permanente babysitters van Joëlle. Hiermee bedoel ik niet dat wij permanent Joëlle aan het babysitten waren, maar wel dat áls er gebabysit (baby gesit? babysitted?) moest worden, dan deden wij dat. Het moest al een snelle zijn die daar tussen wilde komen! We hebben haar luier verschoond (ja, ik ook!), haar in bad gedaan, gepoederd, te eten gegeven, voorgelezen, ‘s ochtends op haar “dringend verzoek” dat lauwwarme heerlijk geurende babylijfje bij ons in bed genomen, waar ze tussen ons in haar drukke dag begon terwijl wij — nog half bewusteloos — probeerden verder te slapen. Nu woont ze in de buurt van Den Bosch en ze gaat dit jaar naar groep 8.

    Ze schrijft ons trouw elke maand een briefje waarin ze ons deelgenoot maakt van haar leventje. Héle verhalen zijn dat altijd. Ze maakt dan ook wel een en ander mee: ze is net op vakantie in Italië geweest, en kent plaatsen als Gramolazzo, Castel Nuovo, San Gimminiano, etc., waar ik nog nooit van gehoord heb, laat staan geweest ben. Ik geloof dat ik op die leeftijd bij mijn “bomma” in het volgende dorp “op vakantie” ging. Nou goed, daar maakte ik ook wel wat mee, samen met bomma in het grote bed slapen bijvoorbeeld. Maar dat is een heel ander verhaal, we dwalen af.

    Tot voor deze week schreef Joëlle traditionele briefjes, op echt papier, soms gekleurd, met een echte pen, en in een echte envelop die de postbode op de deurmat gooide. Wij hebben nog geen enkele keer een briefje teruggeschreven. Ik weet het, ik weet het, het is schandalig! Er is steeds zoveel te doen, we hebben het toch zo druk. Joëlle begrijpt dat, laat daar niets over merken. Misschien denkt ze wel dat de post hier zo slecht is dat wij nooit haar brieven krijgen. Ze blijft trouw haar maandelijkse brief schrijven. Deze maand heeft Joëlle de voordelen van het internet ontdekt. En MS-Word. Jammer, want nou kan ze niet meer leuke tekeningetjes maken in de rand van het briefpapier. Of zegeltjes met haar eigen foto op de envelop plakken. Maar ze heeft wel de zekerheid dat haar brief aankomt. Dat er geen enkel excuus is om niet terug te schrijven. Als je in overweging neemt dat de post hier niet zo erg betrouwbaar is, heeft Joëlle natuurlijk wel groot gelijk…

    Véél beter dan volwassenen kent Joelle haar grenzen. Als ze genoeg verteld heeft zegt ze “Nu ben ik uit gekletst”, en sluit af met kusjes. Van Joëlle, daar kan je wat van leren.

    Nu heb ik genoeg gekletst. Kusjes.

    One Response to Joëlle, een grote kleine vriendin

    1. your witness
      10 September, 2003 at 18:39

      NEET TE GELUIVE, DRUK, DRUK ….
      DE BEDOELING WOAR UCH TE ONTHAASTEN.
      Wonderland, zon, zee, eiland….

    Leave a Reply